Why complicate life?
Missing someone? Call.
Want to meet up? Invite.
Want to be understood? Explain.
Have questions? Ask.
Don’t like something? Say it.
Like something? State it.
Want something? Ask for it.
Love someone? Tell it.
Huwag kang magtampo sa taong nakatulog habang katext ka. Mas maganda na ‘yon, kaysa sa taong nag-good night na sa’yo para lang makatext ang iba.
ARE YOU WITH THE RIGHT PARTNER?
Every relationship has a cycle. In the beginning; you fall in love with your partner. You anticipate their calls, want their touch, and like their idiosyncrasies. Falling in love wasn’t hard. In fact, it was a completely natural and spontaneous experience. You didn’t have to do anything. That’s why it’s called “falling” in love.
People in love sometimes say, “I was swept of my feet.” Picture the expression. It implies that you were just standing there; doing nothing, and then something happened to you.
Falling in love is a passive and spontaneous experience. But after a few months or years of being together, the euphoria of love fades. It’s a natural cycle of every relationship.
Slowly but surely, phone calls become a bother (if they come at all), touch is not always welcome (when it happens), and your partner’s idiosyncrasies, instead of being cute, drive you nuts. The symptoms of this stage vary with every relationship; you will notice a dramatic difference between the initial stage when you were in love and a much duller or even angry subsequent stage.
At this point, you and/or your partner might start asking, “Am I with the right person?” and as you reflect on the euphoria of the love you once had, you may begin to desire that experience with someone else. This is when relationships break down.
People blame their partners for their unhappiness and look outside for fulfillment.
Infidelity is the most common. But sometimes people turn to work, a hobby, friendship, excessive TV, or abusive substances. But the answer to this dilemma does not lie outside your relationship. It lies within it.
I’m not saying that you couldn’t fall in love with someone else. You could. And temporarily you’d feel better. But you’d be in the same situation a few years later.
Because…
The key to succeeding in a relationship is not finding the right person; it’s learning to love the person you found.
Sustaining love is not a passive or spontaneous experience. You have to work on it day in and day out. It takes time, effort, and energy. And most importantly, it demands wisdom. You have to know “What to do?” to make it work. Make no mistake about it.
Love is not a mystery. There are specific things you can do (with or without your partner), just as there are physical laws of the universe (such as gravity), there are also laws for relationships. If you know how to apply these laws, the results are predictable.
Love is therefore a “decision”. Not just a feeling.
Ang tunay na nagmamahal, mamahalin ka kahit anong mangyari. Hindi ‘yong iiwan ka, kapag walang nangyari.
EXPERIENCED 3 BUS “MODUS OPERANDIS” IN ONE NIGHT.
I don’t know how to start this post, pero I’m just going to share my almost close encounter with the devil. Yesterday, nasa MOA ako with friends. Nanood kami ng Les Miserebles, then tambay and stuff. Just the usual things, cliques do. ‘Twas I think 10:30pm when we decided to go home. Pero ako kasi, pupunta pa ako sa house ng friend ko. So blah. Kaya lang kasi, Dream KPOP Concert thingy din pala last night sa MOA, so nung pauwi na kami, there’s this huge swarm of people na pauwi rin. Okay, fast forward. I rode a bus (SM Fairview). I sat behind the bus driver’s seat (3-seater), na may 2 girls nang nakaupo. One beside the window, one in the middle, and ako sa may armrest (near aisle). Then on my left is the 1st 2 seater bus seat, the one near to the door. So byahe-byahe. The 2 girls beside me ay nagku-kwentuhan, so blahblah. Ako naman, I was busy texting/BBM-ing. Kasi nga I was informing my friends na susunod ako sa kanila. And I had some other, you know, blahs. Then ‘yong nasa 2 seater sa left ko, bumaba ata sa may Magallanes ‘yong nakaupo. So nabakante, gets? Then, may umupong guy (middle aged man). Weird kasi tingin siya nang tingin sa side namin, pero dedma lang. Then the girl beside me, texted someone. She pulled a Galaxy Note 2 from her pants. So dalawa na kaming kitikitext. So mas tumitingin na ‘tong guy on my left, seated on the 2 seater seat. Then came Ayala bus stop. A girl with an iPhone rode the bus, and umupo siya sa tabi nung guy on my left sa 2 seater seat. Sa may window siya. But she’s not using her phone for texting. Kinukuha-kuha niya phone niya, para pumili ng music na pakikinggan, idk? Kasi naka-earphones siya that time. So text, travel, and blah. Fast forward.
Then came, Guadalupe bus stop. So may mga sumasakay etc. So the guy on my left, stood para paupuin yung sumasakay. Then nilingon ko siya, ‘coz pumunta siya sa gitnang aisle. Weird lang kasi ‘di ba, lalake ‘yong pinaupo niya. Maiintindihan ko pa kung babae ‘yon. And mas weird nung paglingon ko, “sinisiksik” nila ‘yong mga bumaba. The bus wasn’t that full, so gets? Pwede kang bumaba easily. Pero the guy once seated beside me and another guy is making “siksik” ‘yong mga pababang tao. Okay, so dedma pa rin. Remember the girl beside the once seated guy beside me, the one with the iPhone? Binalikan niya ‘yon. Parang the guy informed the girl na basa ‘yong shoulder niya. So ‘yong girl, akala niya (well, lahat kami), na nabasa dahil sa aircon. But, ‘twas actually the man’s saliva (dura gang). So lahat nung attention namin, even the girl’s, is on her shoulder/on the dura shit thingy. Pero at that moment, biglang naalala ko ‘yong mga Modus ngayon. Nasabi ko na lang, “Oh, shit. Alam ko ‘to.” So I immediately put my phone inside my bag, hugged my bag and yumuko ako. Gets? Dedma on what’s happening on my surroundings. Okay, fast forward. Then, 3 guys were in front of us. Meaning, nasa may driver na malapit sa door, habang naka-stop ang bus sa may Guadalupe bus station, and people were riding, so ang gulo-gulo na nga dahil sa commotion ‘bout the dura or whatever on the girl’s shoulder, so gets? The good thing is, her iPhone’s safe. Hindi nakuha ‘coz she was hugging her bag the whole time. At that time, tintingnan ko na ang mga nangyayari but still hugging my bag so tight. Remember the girl beside me with the Galaxy Note 2? Well, ‘yong seat naman namin ang pinagdiskitahan nitong 3 guys na ‘to ‘coz wala silang napala kay girl with the iPhone.
Okay, ganito ang nangyari. The 3 guys stood beside me, sa aisle. Nasa right pocket ni girl ‘yong Note 2 niya. Slow moving ang traffic nung mga oras na ‘yon. Okay, here’s the kwento, mabilis lang ‘to. After Guadalupe bridge, ‘di ba may mga naghihintay pa doon na mga pasahero. So the driver opened the bus door, and pumara. So the bus stopped, right? Now, back to the 3 guys. Ganito lang, pinapatayo nila kaming 3 kasi daw may “nahulog”. Weird ‘coz the guy was actually pushing/forcing the girl with the Note 2 to stand up. So, the 2 girls stood up. Pero ako, I remain seated. Guess what? One of the guys, snatched the phone from the girl’s right pocket and dali-daling tumakbo silang tatlo pababa ng bus. The girl tried to ran after those 3 culprits, pero wala na. Nagsisisigaw na lang siya sa bus, @#$%&*!!! “IBALIK NIYO ‘YONG CELLPHONE KO!” Blahblahblah. Tapos lahat ng mga pasahero na malapit sa’min, was like, “Kanina pa namin nakikita ‘yong tatlong ‘yon… blahblah.” I was literally shaking and trembling. Natakot ako, seriously. Alam ko na pwede ko sanang tulungan ‘yong girl by informing her not to stand up, pero paano kung may panaksak pala ‘yong tatlong ‘yon? So gets? Idk. Well, hindi umiyak si girl, pero ramdam ko ‘yong nararamdaman niya at that moment. Nahold-up na rin naman ako before and tinutukan pa ako ng kutsilyo. So from Guadalupe ‘till Cubao, the 2 girls beside me were like comforting each other. Ako? Still shaking, hugging my bag, and this time, had the strength to pull out my cellphone from my bag and texted/BBMd my friends about what had happened. So the 2 girls, rode off the bus in Cubao. So I was alone sa 3 seater na seat, so I asked na girl na “naduraan” to sit beside me. I said, “Miss, tabi na lang tayo. Nangangatog na kasi ako, eh.”
At that moment, nagdalawang isip tuloy ako kung magpapabili pa ba ako ng new phone. Natakot na rin akong sumakay ng mga bus, pumunta sa malalayong lugar, and magpagabi ulit. I made this post to share and to inform na rin you guys ‘bout these Modus Operandis. Although the experience was very traumatic, pero I’d like to help na rin other people to be knowledgeable ‘bout these bus Modus Operandis na ginagawa ng mga bad guys ngayon. So, ingat always and be vigilant.
20 Jan 2013 @ 03:50PM /
124 notes TAGGED AS: Laglag Gang Siksik Gang Dura Gang Pinoy Bus Modus Operandi
Ang puso ay parang paa. Habang tumatagal, ito napapagod, nangangalay, at dumadating sa puntong, namamanhid.
Ano ba talaga? All my life I’ve been waiting for that special someone na dumating, pero at this point, nakakapagod na. Nakakapagod din pala talagang maghintay sa isang taong hindi mo alam kung darating pa. Nakakapagod, na nakakasawa, na nakakainip, na hindi ko na alam kung ano nga ba talaga. Kung ang paghihintay nga sa isang jeep, o fx, o kahit ano pa mang masasakyan ay nakakainip na kapag matagal dumating, ano pa kaya ‘yong hintayin mo ang isang taong walang kasiguraduhan kung darating pa nga ba at papapasukin ka sa buhay niya. For 25 years, all I do is to wait. Kung tutuusin nga, kung may field of expertise sa virtue of patience, master na siguro ako ngayon. O kung sa degree man, doctorate na siguro. Nakakapagod mahulog, magkagusto, o magmahal ng isang taong alam mong hindi ito ang oras niyo, na hindi ito ang oras para sa inyo. ‘Yong hindi sumakto sa right time ang nararamdaman mo. Well, sabi nga nila, “Love is just like Christmas, it’s always around the corner.” Andyan lang ‘yan at darating ‘yan sa tamang oras, sa tamang panahon. Pero sa sitwasyon ko, mukhang nakalimutan ata akong dalawin ni kupido. Teka, mali pala. Mukhang nakalimutang dalawin ni kupido yung taong para sa isang katulad ko. Pero, kung si Santa Claus nga, hindi totoo, si kupido pa kaya? Sabi nga nila, “Kapag gusto mo ang ginagawa mo, hindi ka mapapagod.”, gusto kong nagmamahal ako. Gusto ko ang pakiramdam na ‘yon, pero kapag palagi na lang ganito, kapag alam kong hindi na naman sumakto, mas mabuti pang magpahinga na lang ako. Hay, ano ba naman ‘to?
Ano ba naman ‘to? Lahat naman tayo siguro nagkagusto na, o nagmahal na ng isang tao, kaya lang, sadyang hindi ito ‘yong oras para sa inyong dalawa. Ako? Palagi. Pero siguro, ganun talaga minsan. Sadyang hindi palaging nasa panig mo ang pag-ibig. Hindi lahat ng gusto mo, ay makukuha mo. Aaminin ko, na sa tuwing nakikita ko pa rin ‘yong mga taong minsang nagustuhan ko, nasasaktan pa rin ako. Kung hindi man, ay bumabalik pa rin ‘yong nararamdaman ko. Na dumadating ako sa puntong itinatanong ko sa sarili ko, “Ano nga bang kulang pa sa’kin?” o “Saan nga ba talaga ako nagkulang?” Mga tanong na gusto kong hanapan ng kasagutan kung bakit nga ba hindi nila ako nagustuhan. Sinubukan ko naman, sa totoo lang. Sinubukan kong iparamdam at ipakita sa kanila ‘yong totoong nararamdaman ko. Pero bakit nga ba hindi pa rin? Wala pa rin. Ang daya minsan ng pag-ibig, ‘no? Andyan na, pero hindi pa rin para sa’yo talaga. Pero ang pinakamasakit doon, ay ‘yong makita mong masaya sila sa piling ng iba, o kung hindi man, masaya sila kahit single sila. Ang hirap, ‘no? Na bakit parang ang dali para sa kanila na maging masaya, pero para sa’kin, hindi ko kaya? Bakit hindi ko magawa? Na kapag kasama ko siya, bumabalik ‘yong minsang naging feelings ko para sa kanya. Na para bang gusto kong sabihin sa kanya na, “Gusto pa rin kita.” Buti na lang at kaya kong kontrolin at pigilan ang emosyon ko, na okay na rin sa’kin kung ano man ang mayroon kami ngayon. Andyan siya, kausap ko, kasama ko, and with that, I couldn’t ask for more. Mas mabuti na rin ‘yong ganito siguro, kesa sa wala, ‘di ba? Pero kasi minsan, ang hirap talaga. Alam mo ‘yong parang may sumisigaw sa loob mo na nagsasabi, na nagbubulong sa’yo, na nagpapatibok ulit sa puso mo towards that person? I hate that feeling. Wala akong magawa. Wala na nga, pero nang dahil doon, ayan naman. Nararamdaman ko na naman. Hay, anong gagawin ko?
Anong gagawin ko? ‘Yan ang palaging itinatanong ko sa sarili ko. Ano nga ba talaga ang gagawin ko? Sa totoo lang, hindi ko alam. Nakakainis, kasi palagi na lang, hindi ko alam. Wala akong alam. Kaya ayun, hahayaan ko na lang ulit ‘yong sarili ko na lamunin ng feelings ko para sa taong ‘yon. Kahit alam kong wala rin namang patutunguhan itong nararamdaman ko. Ilang beses pa kaya ako magsasayang ng nararamdaman ko para sa isang tao? Ilang beses ko pa kayang lolokohin ang sarili ko? Kahit sa mga tanong na ‘yon, ang sagot ko pa rin, ay hindi ko alam. Ang tatalino natin sa ibang bagay, pero pagdating sa pag-ibig, nagiging bobo at tanga tayo. Gaano katagal pa nga kaya ako maghihintay para sa taong ‘yon? Gaano nga ba talaga tayo dapat katagal maghintay para sa isang tao? Sabi nga nila, “Maghintay tayo, kapag alam nating may hinihintay tayo.” Sometimes, I want to just go with the flow. ‘Yon bang, bahala na kung saan ako dalhin. Kaya minsan, hindi na ako naniniwala sa, “Good things come to those who wait.” Kasi ang tagal-tagal ko nang naghihintay para sa kanya, pero bakit hanggang ngayon, wala pa rin akong napapala? Hinihiling ko na lang na sana ipa-realize sa kanya, na matagal ko na siyang hinahanap, na matagal ko na siyang hinihintay. Siguro sa ibang bagay, effective talaga ang virtue of patience, ang paghihintay. Pero pagdating sa pag-ibig? Wala tayong mapapala kung palagi na lang tayong maghihintay. Dapat din siguro may gawin tayo mara dumating ‘yong taong hinihintay natin na para sa’tin. Hay, ano ba talaga?
Ang hirap namang ma-in love sa’yo. Ano ba talaga? Ano ba naman ‘to? Anong gagawin ko?
25 Dec 2012 @ 09:53PM /
99 notes TAGGED AS: rain rants Ang hirap namang ma-in love sayo... series Nakakapagod din pala talagang maghintay sa isang taong hindi mo alam kung darating pa.
Hindi naman kailangan maging perpekto ang pagmamahal. Ang kailangan lang ay ‘yong maging totoo ito.
Pinay transgender crowned Miss International Queen in Thailand
A 21-year-old transgender beauty from the Philippines — Kevin Balot — was crowned “Miss International Queen 2012” in Thailand’s seaside resort Pattaya on Friday.
One Filipino fan said that winning a transvestite contest in Thailand, the land of “lady boys,” was like winning a soccer tournament in Brazil. An emotional Balot told reporters that she hoped the win would help her gain acceptance from her father.
“I’m very proud to be first here, and I hope my dad will accept me. Because in the family I’m the only boy, and my dad has big expectations of me. I made it. I won the International Queen Pageant, and I believe that my dad will accept me not only as his son but also as his daughter,” she said.
21 contestants from 15 countries vied for the crown in the annual competition for transvestites.
Balot will also receive 10,000 US dollars, a crown from a well-known gems store in Thailand and other gifts. Balot will travel to represent the transvestite pageant.
The contestants were selected from more than 100 entries from nearly 30 countries.
There were four Filipino contestants in the final stage but only two made it through to the final 10.
Balot has participated in three transvestite pageants in the Philippines but competed abroad for the first time in the Miss International Queen contest.
”We really looked at her in the first round because she’s lovely, and she is very personable. We liked the way she answered the question. She’s really smart,” explained Seri Wongmontha, head of the judges in the pageant.
04 Nov 2012 @ 08:20PM /
209 notes TAGGED AS: Pinoy Kevin Balot Miss International Queen 2012 Transgender Thailand
Kapag ipinipilit mo ang sarili mo sa isang taong ayaw sa’yo, para kang namamangka sa kalsada. Hindi ka na nga umuusad, mukha ka pang tanga.
Ang daya. Minsan ba, gumising ka at nasabi mong gusto mo na ang isang tao? Isang taong hindi mo inaasahan na magugustuhan mo? Sabi nga nila, “Love comes, when you least expect it.” Dumadating ito sa hindi mo inaasahang oras, lugar at panahon at mahuhulog o magkakagusto ka sa hindi mo inaakalang tao. Taong hindi mo inaakalang magugustuhan mo. We all have our choices sa buhay natin. Lahat tayo, may gusto, may standards, may expectations, may gustong sundin. Pero kapag dumating ka na sa puntong ‘yon, puntong magkagusto ka bigla sa isang taong hindi mo inaasahang magugustuhan mo, nabubura o nawawala lahat ng standards mo. Well, lahat naman talaga ng bagay may exception. At dahil nga sa alam mong gusto mo ang taong ‘yon, ibe-break mo na ang kahit ano mang rules na ginawa mo. Siya na kasi ‘yong gusto mo. Hindi mo man inasahan, pero andyan na siya. Siya na ‘yong itinitibok ng puso mo. Ang weird talaga minsan ng love at the same time, nakakatawa. Minsan kasi, ‘yon bang taong ayaw na ayaw mo, bigla ka na lang magugulat na isang araw, siya na pala ‘yong gusto mo. Gusto mong makita’t makasama at hinahanap-hanap mo. Kaya minsan, hindi rin okay na mag-set ka ng standards sa isang taong dapat mong mahalin. Hindi ka rin dapat mag-expect kasi baka sa bandang huli, ma-disappoint ka lang. At ‘yong mga ginawa mong mga standards, masisira lang naman din ito kapag may isang taong hindi mo inaasahan ang biglang makapasok sa buhay mo. Hay, ang gulo.
Ang gulo. Isang bagay na hindi ko lang talaga maintindihan ay kung bakit may mga tao pa ring nagtatanong kung bakit nga ba sila ang nagustuhan natin? Kung bakit sila ang napili natin? Siguro naman, minsan sa buhay natin, inamin natin sa mga taong gusto natin ang totoo, pero tatanungin ka lang nila ng, “Bakit ako?” Pero naitanong mo na rin ba sa sarili mo kung bakit nga ba talaga siya ang nagustuhan mo? Maliban naman kasi sa kung anong nakikita ng mga mata natin, at sa nararamdaman natin para sa taong ‘yon, may isang dahilan talaga na hindi natin masabi. Hindi maipaliwanag. At hindi natin alam talaga kung bakit. “Kapag nagmahal ka, hindi ka magtatanong kung bakit. Madalas, mararamdaman mo na lang ‘yon.” Siguro, isa na ang pag-ibig sa mga masasabi kong tanong na mahirap sagutin. Mas mahirap pa sa mga exams na pwedeng ibigay sa’tin sa mga paaralan natin. Na kahit anong gawin mong paghahanap ng sagot, hindi mo mahahanap ang mga sagot na gusto mo. Basta ang alam mo sa sarili mo, gusto mo siya. Na mahal mo siya. Kaya ako, minsan, hindi ko na tinatanong ‘yong sarili ko kung bakit nga ba. Kasi alam ko namang hindi ko rin ito masasagot. Hindi ko na rin pinapagod pa ‘yong utak ko sa pag-iisip kung bakit nga ba siya ang nagustuhan ko, kasi baka mabaliw lang ako. Kaya sana, ‘yong taong magugustuhan ko sa susunod, ‘wag nang mag-abala pang magtanong. Dahil wala rin naman siyang makukuhang sagot. Feelings ‘yon, ano bang magagawa ko? Wala na rin naman akong magagawa kundi sundin ito. ‘Di ba, ang gago?
Ang gago. Kasi kahit masarap sa pakiramdam, pahirap din minsan ang pag-ibig. Ginagawa kang tanga. Ginagawa kang siraulo. Nasaktan ka na’t lahat, pero bakit andyan ka pa rin para sa kanya? Ano, umaasa? Umaasang pwedeng magbago pa ang nararamdaman niya. Na isang araw, magugustuhan ka rin niya. Pag-ibig nga naman, ginagawang gago ang mga tao. Ginagawa kang robot na sunud-sunuran at gagawin ang lahat para lang sa taong mahal mo. Ewan ko ba, pero lahat tayo, basta pag-ibig, nagiging ganito. Nagpapa-alipin. Nagpapa-sakop. Nagpapa-saklob. Hinahayaan lang natin na lamunin tayo ng buong-buo ng feelings natin para sa taong ‘yon. Taong hindi natin alam kung mamahalin din tayo pabalik o sasaktan lang tayo. Pero kahit alam natin sa sarili natin ‘yong mga consequences na pwedeng idulot sa’tin ng pag-ibig, gustong-gusto pa rin natin ito. Kasi at the back of our minds, andun pa rin ‘yong mga “What if?” na pwedeng mangyari. Na sa bandang huli, pwedeng pagsisihan natin kapag hindi natin sinubukan. Sana, ganun lang kadaling hanapin ang pag-ibig. Ganun lang kadaling makuha at ibigay. Pero sabi nga nila, “Good things (Sometimes great things), come to those who wait.” Sa tamang oras, sa tamang panahon, sa tamang lugar, at sa tamang tao. Pero minsan, kahit alam mong naghintay ka na, at alam mo sa sarili mong ang lahat ay nasa tama na, kung talagang hindi ito para sa’yo, wala ka pa ring magagawa. Bakit kaya ganun? Ang daya.
03 Oct 2012 @ 09:41PM /
166 notes TAGGED AS: rain rants Ang hirap namang ma-in love sayo... series Bakit nga ba kailangan pa nating magtanong ng Bakit ako? sa tuwing may magkakagusto sa'tin?
Mahirap kapag binabalewala ka lang ng taong mahal mo. Pero mas mahirap ang magpanggap na parang okay lang ‘yon sa’yo.
